Home ::Realisations :: Concepts :: Texts :: About Me 
 
          

Jacek M. Korbus    -

publikacje książkowe i e-booki






Jacek Korbus Blog Jacka Korbusa
E-book - Poezje i grafiki Jacek Korbus 2010
  • E-book "A propos sztuki i życia",
    poświęcony sztuce i poezji
    autor: Jacek Korbus,
    2010-01 format .pdf rozmiar pliku 7.34 MB
    do pobrania -  ISBN 978-83-929845-0-4
 Jacek Korbus, A propos sztuki i życia, pdf book A propos sztuki i życia ...
   
  • Tekst opublikowany nosi tytuł:
    "Wartości pedagogiczne i artystyczne brukselskiej rzeźby publicznej"      współautorzy książki: Profesorowie wielu polskich uczelni specjalizujący się w zakresie pedagogiki kultury. Wydawnictwo UMCS
  • Pedagogika kultury, red. Prof. dr hab. Janusz Gajda, praca zbiorowa
Przestrzeń
Przestrzeń w rozumieniu i odczuwaniu, rzeźbiarza ma znaczenie fundamentalne, bowiem stanowi kategorie zjawisk dziejących się w trzech wymiarach. Długość, wysokość i szerokość determinują formę i zdecydowanie odróżniają malarstwo od rzeźby. Dzieło rzeźbiarskie ma jeszcze jeden istotny aspekt jest nim czas. Dzieło powstaje w czasie, „staje się w nim.” Kategorie: przestrzenności i trwania przedłużają fizyczny byt poza granice istnienia specyficzne dla innych form artystycznych. Artysta rozważa dzieło w czasie. Rodzi się ono pierwotnie w głębi jego świadomości jako odczucie przestrzenności by nabrać indywidualnych kształtów i kierunków. Poprzez czas, „zwierciadło - soczewkę” oglądamy ciągle tę samą, niedoskonałą aczkolwiek udoskonalana formę. Jest ona zarówno przestrzenią samą w sobie o cechach fizycznych jak i metaforą conditio humana. Czymże jest, więc przestrzenny – rzeźbiarski ogląd rzeczy i budowa formy? Czy jest to tylko manifestacja odmienności formy fizycznej rzeczy? Przestrzeń w rzeźbie to tworzenie przedmiotu – zjawiska kulturowego. Jest wyznaczaniem miejsca o cechach fizycznych i systemie odniesień kulturowych bazujących o koordynaty przestrzenne. Bardzo często miejsce stworzone w wyniku działań rzeźbiarskich zawiera w sobie pierwiastek sacrum. Rzeźba jako specyficzna forma wypowiedzi człowieka na temat świata zrodziła się z doznania i przeżycia trwałości i fizyczności gór, kamieni, głazów. Odczuwanych jako tajemnicze i niekiedy określanych jako święte. Stąd częste czczenie świętych miejsc, kamieni, gołoborzy, gór. Tworzenie rzeźby, formy rzeźbiarskiej ma w sobie element mistycznego przeżycia świata.


Rzeźba Polska Około 1980 Roku   
Prezentacja zjawisk obecnych w rzeźbie około 1980 nie może się odbyć z pominięciem spuścizny artystycznej lat wcześniejszych, jest to w tym przypadku bardzo ważne, gdy okres zaczynający się mniej więcej około roku 1970, a którego punktem końcowym są lata przełomu dekad 70 i 80, postrzegane są przez wielu specjalistów jako jeden ciąg zjawisk, których zwieńczeniem była sztuka młodej generacji zrodzona około roku 1980. Rzeźba tworzona około roku 1980 była wypadkową zjawisk rządzących rzeźbą w dekadzie lat, siedemdziesiątych. One właśnie i ich kontekst artystyczny jest bardzo istotny. Korzenie twórczości rzeźbiarskiej lat 70 sięgaj lat 50, i połowy lat 60, okresu, w którym rzeźba rozwijała się intensywnie.h dążeniach. 


Arysta i sztuka

Często zapominamy, że wartością podstawową plastyki są jej formy ewolucja i nowość, adekwatność wobec zmieniającego się świata, wzrastania i upadku cywilizacji, indywidualnych klęsk, sukcesów oraz... kosmicznej rzeczywistości tętniącej w naszych skroniach. Zetknięcie ze sztuką to niewątpliwie sposobność do refleksji, zatrzymania maszynki umysłu zbyt precyzyjnie przeliczającej kroki naszego marszu, to długie wnikliwe spojrzenie w lustro, poprzez przestrzeń ciemnego pokoju, na tyle mrocznego, że zastanawiamy się nad tożsamością osoby obserwowanej.
Dzieło jest właśnie tym pomieszczeniem, miejscem, okolicznością zdarzeniem – zwierciadłem czasu i człowieka. W momencie tego zetknięcia zastanawiać się nad tym trzeba co decyduje o rzeczywistej wartości utworu, czy to są chwilowe emocje, wywołują je także obrazy mierne i bez znaczenia, one szybko gasną... jestem pewien, cóż więc pozostanie? Znak – jako wartości upostaciowienie, o wielkiej doniosłości pedagogicznej, dający się analizować, w wielu aspektach oglądać, komponować w różnych konfiguracjach, spójny z dziełami twórcy, znamienny dla miejsca i czasu w którym się zrodził.


Sztuka kanonu

Warto jest poświęcić czas na refleksję nad wnikliwością malarstwa, Giotta. Jest ono wyrazem refleksji nad religią. Nie jest płytkim ilustratorstwem życia Chrystusa. Ma ono siłę i głębię. Pomijając już problem doskonałości warsztatu malarskiego, zastanawia moc tchnąca z tego malarstwa – siła prawdy. Jakże często malarstwo religijne jest kiczowate, ckliwe i mierne.
Giotto jest przykładem – wzorcem malarstwa, które nie jest Biblią w obrazkach dla ubogich estetycznie. Giotto dowiódł, iż w malarstwie religijnym niezbędna jest filozoficzna refleksja i głębia odczuć, mistyczne wprost uniesienie. Artysta doskonale kontroluje emocje i poddaje przeżycia rygorom formy, aby niektórym scenom nadać dramatyczny wprost wyraz, ściszoną ekspresję emocji.
Schriptores   
   

  • Tekst "Rzeźba" opublikowany w  wydawnictwie Spinacz -
    ACK Lublin Akademickiego Centrum Kultury Lublin 
    www.ack.lublin.pl      
  • Tekst w katalogu wystawy indywidualnej w Galerii JAG prowadzonej przez prof. dr hab. Janusza Gajdę 
  • Wewnątrz tekst opatrzony zdjęciami poświęcony Drodze Krzyżowej projektowanej i wykonanej przez Jacka Korbusa; tekst w katalogu poświęconym Sanktuarium Matki Boskiej Parczewskiej, wydanym na okoliczność
     podniesienia Bazyliki w  Parczewie do godności Kolegiaty
    w 10.05.2008 roku.



  • Folder poświęcony Drodze Krzyżowej projektowanej
    i wykonanej przez Jacka Korbusa wydany staraniem Bazyliki w Parczewie.






Fragment tekstu J. Korbusa "Respublika"  
w formie wywiadu  opublikowany przez  lubelskie 
pismo kulturalne:  Scriptores 
w  jednym z  monograficznych numerów (nr 29) 

Jacek Korbus:

Mówiąc krótko, jest to sztuka w przestrzeniach publicznych przy czym najczęściej ma się tu na myśli miasta. Sam problem istnienia sztuki publicznej jest oczywiście tak stary jak same miasta, ale trzeba pamiętać, że w wieku dwudziestym zaszły istotne zmiany zarówno w rozumieniu sztuki jak i urbanistyki. Dawniej ludzie tworzyli sztukę i umieszczali ją w przestrzeni publicznej. Uważali, że tworzy ona pewien dobrostan w sensie psychicznym czy duchowym. Obecnie ta świadomość jest pogłębiona o teorię percepcji sztuki, jej logiki, filozofii a także wychowania przez sztukę. Stało się tak po pierwsze za sprawą artystów o zacięciu teoretycznym i konceptualnym takich jak Marcel Duchamp. Dzięki nim sztuka jako taka nabrała zupełnie nowych znaczeń. Po drugie miasta stały się i dalej się stają w sensie urbanistycznym coraz bardziej agresywne, czemu z kolei towarzyszy rosnąca świadomość planistów na temat uczestnictwa mieszkańców w ich życiu.Na skutek tych przemian to, co dziś rozumiemy przez sztukę publiczną zyskało odrębne znaczenie i specyfikę. Pierwsze dyskusje na ten temat pojawiły się w latach 70 dwudziestego wieku w zachodniej Europie, kiedy zaczęto traktować sztukę publiczną jako rodzaj edukacji kulturalnej, pedagogiki wartości. Ten jej walor istniał zawsze, ale obecnie kładzie się nacisk na ten aspekt istnienia sztuki. Wystarczy tutaj wspomnieć prace Herberta Rcada, który pisał, iż rzeźba działa wychowawczo poprzez swoją przestrzenność i ustawienie w kontekście miasta. U nas natomiast o wychowaniu przez sztukę – w tym ikoniczność miasta - pisała Irena Wojnar, profesor Maria Gołaszewska czy Mieczysław Porębski. Cechą sztuki publicznej jest także to, że powstaje w powiązaniu z aktywnością danej społeczności. Kiedyś wyrażała ona konkretne zainteresowania wpływowych i majętnych osób ukazywała ich pozycję, sławiła czyny, chwaliła Boga. Dziś pojawiła się rzeźba abstrakcyjna, która wyraża refleksje samego twórcy na temat formy przestrzeni, kondycji człowieka w odniesieniu do świata, kosmosu, sfery wartości. To skłania ludzi do demokratyzacji życia i poszanowania odmiennego punktu widzenia, humanizmu w codzienności ludzkich postaw.






Czy nie można opisać sztuki publicznej nieco prostszym językiem? Bądź co bądź ma ona być dla wszystkich, a nie tylko dla specjalistów.

Prawdziwa sztuka zawsze wymaga dążenia ku samodoskonaleniu a więc zakłada pewną elitarność. Pedagogika sztuki także wymaga pewnego poznawczego trudu. Jednakże można uwypuklić pewien jej sens poprzez konfrontację z propagandą czy reklamą. Są to podobne sytuacje z tą różnicą, że sztuka publiczna działa o wiele delikatniejszymi środkami i dotyka subtelniejszych i ważniejszych spraw – sztuka w mieście to wychowanie w duchu wartości, humanizmu. Reklama jest propagandą konsumpcji. Będziemy bliżej prawdy o sztuce publicznej, jeżeli spojrzymy na rzeźbę abstrakcyjną. Ona też się do czegoś odnosi, ale pytanie, do czego? Można założyć, że jest refleksją nad społecznym i jednostkowym bytem człowieka albo na przykład odzwierciedleniem naszej świadomości przestrzennej. Zaczynamy wchodzić w refleksje artystyczne i teoretyczne. Pytamy o sens tej rzeźby o sens sztuki i zaczyna się jej wychowawcze działanie. Czym ona w zasadzie jest? Dlaczego nas frapuje? Dlaczego jakieś wartości w ogóle są w stanie do nas dotrzeć, poruszyć nasz byt? Najistotniejsze w pedagogice kultury jest to, że poprzez takie dociekania z kontaktu ze sztuką ludzie wynoszą coś dla siebie, dla własnego rozwoju duchowego, intelektualnego, społecznego i psychologicznego.

cd tekstu ...


Konferencja poświęcona sztuce publicznej w Trybunale Koronnym w Lublinie, Jacek Korbus wygłosił prelekcję o współczesnej rzeźbie w mieście rozpoczynając konferencję.





  
Protected by Copyscape Unique Content Check